အချစ်ဟောင်း အချစ်သစ် အချစ်တပတ်နွမ်း

ရေးသားသူ – ဇမ္ဗူတလူ

( ၁ ) ပြန်လည်ဆုံစည်းကြမယ် အချစ်ရယ်

ကျွန်တော် ကိုမောင်မောင်ကို အတော်မကျေမနပ်ဖြစ်မိတယ်။ ဟုတ်တယ်လေ…. ကျွန်တော့်ပိုင်နက်ထဲက အစာကို လက်ရဲဇက်ရဲနဲ့ မခန့်လေးစား လုယူခဲ့တာကိုး။ ဒါကတော့…. မဖြစ်သင့်ဘူး….။ သူဘယ်လောက် ချမ်းသာချမ်းသာ… ကျွန်တော့်ထက် ဘယ်လောက်ဘဲ အဆင့်မြင့်မြင့်ပေါ့။ အခုတော့…. ကျွန်တော့်မှာ နေရခက်…. တွေးရခက်နဲ့ သူပေးထားတဲ့ လခကလည်း မနည်းဘူးလေ။ နောက်ပြီး ဆိုင်တစ်ခုလုံးမှာ ကျွန်တော် အခွင့်အရေးအရဆုံးပဲ။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော့်ကို စော်ကားခဲ့တယ်။ စောက်ဂရုစိုက်စရာမလိုဘူးဆိုတဲ့ အထာကို ပြခဲ့တယ်။

” အင်း…. ကိုမောင်မောင် ခင်ဗျား ကျွန်တော်နဲ့ တွေ့တော့မယ်…. တောက်….”

ကြိတ်မနိုင်ခဲမရ ကျိန်းဝါးကာ ခေါင်းလည်းများလှပြီ ဒါပေမယ့် သူမကြားဘူး။ သူ့ရှေ့မှာတော့ ခပ်တည်တည်ပဲပေါ့။ ငွေကြောင့်လား။ မန္တလေးမှာ ရည်းစားနဲ့ ပြဿနာတက်လို့ ရန်ကုန်ပြေးခဲ့တယ်။ အခုရန်ကုန်မှာ လူသတ်မှုဖြစ်ပြီး ထောင်ထဲဝင်ရတော့မလားပဲ၊ ငွေဂုဏ်၊ ကြေးဂုဏ်၊ ရာထူးဂုဏ် ပြည့်တဲ့ ကျွန်တော့်ရည်းစား သီရိက ကျွန်တော့်ထက် အစစအရာရာ မြင့်မားလို့ ကျွန်တော့်အစ်ကိုအရင်းကို မျက်နှာပြောင်တိုက်ပြီး မြူဆွယ်ခဲ့တယ်။ အစ်ကိုဆိုတဲ့ နွားကလည်း ကိုယ့်ညီရည်းစားမှန်း သိရက်နဲ့ စောက်ရှက်မရှိ တွဲခုတ်ခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် မန္တလေးမှာ နေချင်စိတ်ကုန်ပြီး ဘယ်သူ့မှ နှုတ်မဆက်ဘဲ ထွက်ခဲ့တာ….။ ရန်ကုန်ရောက်တော့ တဏှာရူး မောင်မောင်နဲ့ တွေ့ပြန်တယ်။ ကိုယ်နဲ့အိပ်ရမယ့် မိန်းမကို ပေါ်တင်ကြီး ဖြတ်လုခံရရင် ဘယ်ယောက်ျားက ကျေနပ်မှာလဲ….။ ခင်ဗျားဆိုရင်ရော ကျေနပ်မလား…. မကျေနပ်ဘူးလား ။ ဒါစော်ကားတာဗျ။

အခုဆိုကြည့်လေ (၂၄) နာရီခံဖို့ အသင့်ဖြစ်နေတဲ့ မရွှေထားဟာ ကျွန်တော့်ဆီ ဟန်ဆောင်ပြီး တောင် မလာတော့ဘူး။ သူနဲ့ ကိုမောင်မောင် ဖြစ်နေတာကို ကျွန်တော်မသိဘူးထင်ပြီး အခုဘဲယောက်ျားကို သစ္စာရှိတဲ့ မိန်းမမြတ်လိုလို၊ ဘာလိုလိုနဲ့ လုပ်ပြနေတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ ရယ်ချင်တာပေါ့…။ မင်းတို့ မိန်းမတွေ ပါးစပ်ဟလိုက်တာနဲ့ အူဘယ်နှစ်ခွေရှိတယ်ဆိုတာ သိတယ်လို့။ စောက်ကောင်မ မထားဆီသွားရင်လည်း အရင်ကလို ဟတ်ဟတ်ပက်ပက် မရှိတော့ဘူး…. ခပ်မှန်မှန်နဲ့။ ကျွန်တော်ကလည်း ကျွန်တော်ပဲ သူ့ကိုယ်လုံးက ပြေးခဲ့ပေမယ့်…. အခုတော့ သူ့ကို တောင့်တနေမိတယ်….။ ဒါပေမယ့် ကိုမောင်မောင်က ထားကို အစွဲကြီးစွဲအောင် လုပ်ထားပြီလေ….။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော့်ဆီ မလာတော့တာပေါ့။ ကိုမောင်မောင်နဲ့ တွေ့သမျှ မိန်းမတွေ မှန်သမျှ ကိုမောင်မောင့်ကို စွဲကြတာချည်းပဲ။

” တောက်….ဖာသည်မနဲ့ ဝရမ်းပြေးနဲ့ နေနှင့်ဦးပေါ့….”

ကျွန်တော် ဒေါသတွေ ထွက်နေသလောက်တော့ ပျော်နေမှာပေါ့…။ ရန်ကုန်မြို့က တစ်နေရာမှာပေါ့။ ဟုတ်လား…. ရန်ကုန်မှာ တစ်နေရာရှာတတ်ရင် ရပါတယ်။ ကိုမောင်မောင်လို လူရှုပ်တစ်ယောက်အဖို့တော့ ပိုတောင်လွယ်သေးတယ်။ တော်ပြီ…. ငါ အလုပ်ထွက်မယ်….။ ငါ့ရှေ့မှာ မျက်နှာပြောင်တိုက်တာတွေ မကြည့်နိုင်ဘူး….။ လကုန်ရင် ထွက်မယ်…။ ဒီနေ့ (၂၅) ရက်ရှိပြီ….။ နောက် (၅) ရက်ပဲ စောင့်ရတော့မယ်။ ကျွန်တော် ပြတ်ပြတ်သားသား ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ပါသည်။ ဒီလိုလူတွေနဲ့ ဝေးဝေးနေမှဖြစ်မယ်။ နို့မို့ရင် ကိုယ့်ဒေါသနဲ့ ကိုယ်ပဲ ဒုက္ခရောက်မှာ။

အဲ့ဒီလို ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးတဲ့နောက်ပိုင်းတော့ ကျွန်တော် စိတ်ငြိမ်သွားပါတယ်။ အလုပ်သာ အာရုံစိုက်ပြီး လုပ်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် အဲဒီနေ့က (၂၇) ရက် ကျွန်တော် အလုပ်ထွက်ဖို့ (၃) ရက်ပဲ လိုတော့တယ်။ ထုံးစံအတိုင်း ဆိုင်သိမ်းပြီး အပြင်မှာ ထမင်းထွက်စားပြီးတော့ ကျွန်တော့်အခန်းကို ကျွန်တော်ပြန်လာပြီး စာဖတ်နေမိတယ်။ ဆိုင်ရှေ့ဖက်ဆီက သော့ဖွင့်သံကြားလို့ အနှောင့်အယှက်တော့ ပေါ်ပြီလို့ သိလိုက်တယ်။

” ဟိုင်း…. ရာဇာ နေကောင်းလား….။ အားတော့နာတယ်ကွာ…. ကိုယ့်ကို အခန်းခဏသုံးခွင့်ပြုပါ….။ ဒီနေ့ သိပ်မိသိပ်မိုက်တဲ့ နတ်သမီးတစ်ပါးရခဲ့လို့ကွာ….။ အမှန်အကန်ဆရာ…. မင်းတောင် မြင်ရင် ခိုက်သွားမယ်….”

အခန်းသုံးခွင့်တောင်းပါတယ်လို့ ဆိုပေမယ့် ကျွန်တော် ငြင်းခွင့်မရှိပါဘူး။ သူက သူဌေးပဲ။ အသာခေါင်းငြိမ့်ရင်း ဆိုင်ထဲကနေ သူ့နဲ့အပြင်ကို ထွက်လိုက်လာတယ်။

” ဆွီတီ…. လာခဲ့တော့။ ကိုယ့်ဘော်ဒါက သဘောကောင်းပါတယ်….။ ပြောတယ် မဟုတ်လား….”

ကျွန်တော်ရှေ့က ကိုမောင်မောင်က ကားထဲကို လှမ်းပြောလိုက်တယ်။ ကားတံခါးပွင့်လာပြီး ဆင်စွယ်နုရောင် ခြေထောက်တစ်ဖက် ကျလာတယ်။ ဟုတ်တယ်… ကိုမောင်ပြောတာဟာ ဒီတစ်ယောက်ပဲဖြစ်မှာ။ ကိုမောင်မောင်ကို ပတ်ပြီး ကျွန်တော် လှေကားထစ်ကိုနင်းရင်း အောက်ကို ဆင်းလိုက်တယ်။ မရွှေချောကလည်း ကားထဲက ထွက်ပြီး တံခါးကို ပိတ်လိုက်ပြီ။ သိချင်စိတ်ကို ထိန်းပြီး အိန္ဒြေရရပဲ သူ့ကိုလှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ သူကလည်း ရှက်ရွံ့ဟန်နဲ့ မျက်လုံးလေးစွေပြီး ကျွန်တော့်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။ မျက်လုံးချင်း အစုံမှာ….

” ဟင်း ”

ကျွန်တော့်မျက်လုံးတွေ ပြာဝေသွားပါတယ်။ သီရိ… သီရိ ကျွန်တော် အသက်လောက်ချစ်ခဲ့ရတဲ့ သီရိ။ ကျွန်တော်ကို အရူးလုပ်ခဲ့တဲ့ သီရိ…။ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်အစ်ကိုကို ပြောင်ပြောင်နှိုက်ခဲ့တဲ့ သီရိ။ သူလည်း မျက်လုံးလေး ဝိုင်းသွားတယ်။ အရမ်းပဲ အံ့သြသွားတယ်ထင်ပါ့….။ ကိုမောင်မောင် မရိပ်မိခင်မှာပဲ နှစ်ယောက်စလုံး အိန္ဒြေဆည်လိုက်နိုင်တယ်။ တကယ်လို့ ကျွန်တော်က နှုတ်ဆက်ခဲ့ရင် သူမသိချင်ယောင်ဆောင်နေမှာ သေချာတယ်။ ဒီလိုသစ္စာမဲ့တဲ့ မိန်းမကို နှုတ်ဆက်ဖို့လည်း မစဉ်းစားဘူး။

” ဒေါက်….ဒေါက်….ဒေါက်…”

မေးကိုမြှင့်လိုက်ရင်း ဒေါက်ဖိနပ်သံပေးရင်း အလိုးခံဖို့ ကြွကြွရွရွလေးသွားနေတဲ့ သီရိကို ကျွန်တော် နောက်ကနေ ငေးကြည့်နေမိတယ်။ ကိုမောင်မောင်ကတော့ သူရဲ့ရွေးချယ်မှုအတွက် ဂုဏ်ယူနေပုံပဲ။ သီရိ သိပ်လှနေတယ်။ ကျွန်တော့်လက်ထဲမှာ ရှိခဲ့တုန်းကထက် လှနေတယ်။ ကျွန်တော့်အစ်ကိုရဲ့ အသွေးအသားတွေကို စုပ်မြိုပြီး တသွေးတမွေး ဖြစ်နေလေရဲ့။ နဂိုကမှ ရက်ရက်စက်စက်လှတဲ့ သီရိ အခုဆို မြင်သူရူးလောက်အောင် လှနေလေရဲ့။ သူဘယ်လို ရန်ကုန်ရောက်လာတာလဲ၊ နောက်ပြီးတော့ ကိုမောင်မောင်နဲ့ ဘယ်လိုဆက်မိတာလဲ။ သီရိရဲ့ အလှကိုကြည့်ပြီး ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ဒေါသနဲ့ ရမက်မီးဟာ ကျွန်တော့်ကို ဇောချွေးတွေပြန်အောင် လုပ်နေတယ်။ သူတို့ ဘယ်လိုချစ်ကြမလဲလို့ စိတ်ကူးယဉ်ကြည့်မိတယ်။ နောက်ဆုံး တော့…. လူ့ကျင့်ဝတ် ဖောက်ဖျက်သလိုဖြစ်မယ်မှန်း သိပေမယ့် ကျွန်တော် စေ့ထားတဲ့ တံခါးကို အသာဟပြီး အသံမကြားအောင် အထဲပြန်ဝင်လိုက်မိတယ်။

” ကိုယ်လာပြီ သီရိရေ….”

” ခစ်…ခစ်….ခစ်….ခစ်…”

သီရိရဲ့ ရယ်သံခိုးခိုးခစ်ခစ်က ကျွန်တော့်ကိုဆီးပြီး လှောင်ပြောင်နေလေရဲ့….။ ကျွန်တော့်အဖြစ်က လွတ်သွားတဲ့ ငါး ဘယ်လောက်ကြီးလဲလို့ လာကြည့်နေရတဲ့ လူမိုက်လိုပါပဲ။ တရုတ်ကပ်ကို အသာဟပြီး ချောင်းကြည့်လိုက်တော့ သီရိဟာ ကိုမောင်မောင်ပေါင်ပေါ်မှာ ထိုင်ရင်း မြူးနေတယ်လေ။ ကိုမောင်မောင့် မုတ်ဆိတ်ငုတ်တိုလေးတွေနဲ့ ထိမိတိုင်း ကလေးတစ်ယောက်လို ရယ်နေရဲ့။ မိနစ်ပိုင်းအတွင်း တွေ့ခဲ့ရတဲ့ ကျွန်တော့်ကို သတိမရတော့ဘူး။ မဆန်းပါဘူးလေ… အစထဲကမှ သစ္စာမရှိတဲ့ မိန်းမ…။

” သွားယူခဲ့ကွာ….”

ကိုယ်တုံးလုံး ဧည့်ခန်းကို ဖြတ်လျှောက်သွားတဲ့အလှကို ကျွန်တော် ငေးကြည့်ရင်း ကျန်ရစ်ခဲ့ပါတယ်။ ဖင်ကြီးကတော့ ဆွဲလေတက်လေပုံစံပဲ။ ဖင်ကြားထဲကနေ စောက်ဖုတ်လေးကို တစွန်းတစလေး တွေ့နေရတယ်။

” ရော့…. သိပ်မကြည့်နဲ့…”

” လှတာကိုး…အချစ်ရဲ့….”

သူ့ဆီက ခေါင်းလိမ်းဆီကိုယူပြီး လီးမှာ အသာပွတ်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ သူ့စောက်ဖုတ်ကိုပါ နည်းနည်းလိမ်းပေးလိုက်တယ်။ ဘာလုပ်တာလဲတဲ့….။ နားလည်းမလည်ဘဲနဲ့ တုန်တုန်ရီရီ ဖြစ်နေရှာတယ်။

” မအော်နဲ့နော်….ကလေး….ဘာမှမဖြစ်ဘူး….”

ချော့မော့ပြောရင်း ဆိုဖာပေါ်မှာ ခပ်ရှောရှောလေးဖြစ်အောင် အနေအထားပြင်ကာ ပြီးတော့ သူ့ခြေထောက်တွေကို ကျွန်တော့်ခါးမှာ ခွရက်ဖြစ်သွားအောင် ချိတ်ထားလိုက်ပါတယ်။ ပြီးတော့ ဟနေတဲ့ စောက်ဖုတ်ကို လက်နဲ့ နည်းနည်းဖြဲပြီး ဆိတ်မျက်ကွင်းနဲ့ ပွတ်သတ်ပေးနေမိတယ်။

” ကိုကို….ကိုကို….အို့…ယားတယ်….”

ချက်ချင်းပဲ စောက်ခေါင်းတစ်ခုလုံး အရည်တွေရွှဲသွားပါတယ်။ ဒစ်ကို အဝမှာတေ့ထားလိုက်ပြီး နည်းနည်းထိုးသွင်းလိုက်ပါတယ်။ အားကနဲ အော်ရင်း ဆီးတွန်းထားတယ်။ ဒါနဲ့အချိန်ယူပြီး ဝင်သလောက်နဲ့ပဲ ဆွဆွပေးနေလိုက်တယ်။ တဟင်းဟင်းနဲ့ ဖြစ်လာပြီး တစ်ချက်ခြင်း ထိုးသွင်းလိုက်တယ်။ သားရေကွင်းတစ်ခုလုံး ကြပ်သိပ်နေပြီး နောက်နည်းနည်းတိုးရင် ကွဲထွက်သွားမယ့်ပုံစံပဲ။ ဒါပေမယ့်…. မကွဲပါဘူး….

” ဗြိ….ဗြစ်….အင်း….အား….နာတယ်…ကိုကိုရဲ့…”

မျက်ရည်တွေတောင် စီးကျနေပါပြီ။ ဒါကြောင့် ချော့မော့ပြီး သူ့ကို ချော့ကာမော့ကာဖြင့် ချစ်စကားတွေ ဆိုနေတော့တယ်။ ပြီးမှ….

” ဗြိ…. ဗြစ်…. ဒုတ်…. အား… အ…. အား… အ… အ… ဒုတ်…. အင့်…. ကိုကို….”

ပန်းတိုင်ရောက်သွားပါပြီ။ သူကတော့ ခံရခက်ပြီး မသက်သာပါဘူး။ အပျိုစင်မှေးကွဲသွားပြီး သားအိမ်ကလည်း အတော်ခံနေပြီ။ ပြီးတော့ စောက်ပတ်လည်း နည်းနည်းကွဲသွားတယ် ထင်တယ်။ ငိုတာမှ တအားပဲ….။ ကျွန်တော့်ရင်ကို ထုထုနေတယ်။ နာတာကိုး….။ ဒါပေမယ့် ဆိတ်မျက်ကွင်းရဲ့ တန်ခိုးနဲ့ ချက်ချင်းပဲ အငိုတိတ်သွားပါတယ်။ တဟီးဟီး တဟားဟားနဲ့ ငှက်ဖျားတက်သလို တက်ချင်နေပြီ။ သူ့အစ်ကိုပစ္စည်းက အတော်စွမ်းတာပဲ။ ဒါနဲ့ သူ့စောက်ဖုတ်ကလေးထဲမှာ လှည့်ပတ်ထိုးမွှေပြီး ကောင်းကောင်းလိုးနေမိတယ်။

” ကိုကို….ကိုကို….ကိုကို….အင့်အင်း….အား….”

ကျွန်တော့်ကို တဖွဖွခေါ်ရင်း လည်ပင်းကို အတင်းဖက်ထားပါတယ်။ သူ့စောက်ဖုတ်ကလည်း လီးကို ညှစ်ပြီး စုပ်ယူနေတယ်။ သိပ်ကောင်းတဲ့ အရသာပါ။ သူလေးဟာ ဖင်ကို ကော့ကော့ပေးရင်း ဖင်ကြီးကော့တက်လာပါတယ်။

” အား….အာ….အား…”

အကြိမ်ကြိမ်ပြီးခဲ့တာမို့ ဆိုဖာပေါ်ကနေပြီး ကြမ်းပြင်နားဆီသို့ သူ့အရည်တွေ အိုင်ထွန်းနေပါတယ်။ ကျွန်တော့်ခါးကို ခြေထောက်နဲ့ ညှပ်ထားပြီး နောက်ဆုံးအကြိမ် ပြီးသွားပါတယ်။ ကျွန်တော်က မပြီးသေးတော့ သူ့စောက်ခေါင်းမှာ အသာစိမ်ထားရတာပေါ့။ နည်းနည်းကြာမှ ဆက်ဆောင့်ပေးလိုက်တော့ သူ့စောက်ခေါင်းလေး ရှုံ့သွားပါတယ်။

” ချစ်တယ် စင်သီယာရယ်….”

” သိပ်ချစ်တယ် ကိုကိုရယ်….”

သိပ်ချစ်တယ်ဆိုတဲ့ စင်သီယာကို အသာမပြီး ဖင်ဘူးတောင်း ထောင်ပေးလိုက်တယ်။ သူလည်း အရသာတွေ့နေပြီမို့ အလိုက်သင့်ပဲ။ ဆူဆူလေးဟနေတဲ့ စအိုဝမှာ လီးကိုအသာတေ့ပြီး ခပ်ဖိဖိလေး ထိုးသွင်းလိုက်တယ်။ အော်လိုက်တာ မိုးကြိုးပစ်မတတ်ပဲ။ ကျဉ်းကျဉ်းကြပ်နေလို့ ကျွန်တော့်လီးလည်း အတော်နာသွားတယ်။

” အီး…. ဟီးဟီး…. မလုပ်နဲ့…. မလုပ်နဲ့…. နာတယ်…. နာတယ်…. ဟီးဟီး….”

ငိုကြီးချက်မနဲ့ အော်နေတဲ့ သူ့ကို ဗိုက်ပေါ်ကနေ လက်လျှိုပြီး စောက်ဖုတ်ထဲ လက်ထည့်မွှေပေးမှ ငြိမ်သွားတယ်။ လီးကို သိပ်ကြိုက်နေပြီ။ တဖြေးဖြေးချင်း ချော့သွင်းလိုက် ပြန်ထုတ်လိုက်နဲ့ လုပ်ပေးနေတယ်။ (၁၅) မိနစ်လောက် ကြာတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ ဂွေးဥလေးဟာ ဖင်ပေါက်မှာ တွဲလွဲကျန်တဲ့အထိ မြှုပ်ဝင်သွားတယ်။ ခါးကို လက်တစ်ဖက်ကကိုင် ကျန်တဲ့လက်တစ်ဖက်က စောက်ဖုတ်ကို ကလိပေးရင်းနဲ့ မိမိစိတ်တိုင်းကျ ဖင်လိုးပေးနေရဲ့။

” ပြွတ်…. ဗြစ်…. ဗွတ်…. ပြွတ်…. ပြစ်…. ဗြစ်…. အင့်… အင်း…. အိုး…. အင့်….”

ဖင်ဘူးတောင်းထောင်ရာကနေ အသံတွေမျိုးစုံ ထွက်နေရဲ့။ တစ်နေ့ရဲ့ အတွေ့အကြုံသစ်ရနေတော့ သဘောကျနေပုံပဲ။ လီးကြီးကို စအိုထဲမှာ မွှေပေးတော့ နာနာကျဉ်ကျဉ် အော်ရှာတယ်။ ဗြုံးဆို ကျွန်တော့်လက်ပေါ် သူ့စောက်ရည်တွေ ကျလာပြန်တယ်။ သိပ်ထန်တဲ့ ကောင်မလေး။ ကျွန်တော်လည်း သူ့ခါးကို သေချာကိုင်ပြီး တစ်ချက်ချင်း ဆောင့်ဆောင့်လိုးပေးရင်း နောက်ဆုံးမှာ သုတ်ရည်တွေ စအိုနဲ့အပြည့် ပန်းထုတ်လိုက်ရတယ်။

အဲဒီနေ့ကစပြီး သူနဲ့ ကျွန်တော်ဟာ (၉) ရက်လုံးလုံး မနားမနေ လိုးခဲ့တယ်။ နောက်ပိုင်းမှာလည်း လစ်ရင်လစ်သလို လိုးခဲ့တယ်။ သူလည်း လီးကို သိပ်စွဲနေပြီလေ။ ကျွန်တော့်ကိုလည်း တုန်နေအောင် ချစ်ရှာတယ်။ အကာအကွယ် အတားအဆီးတွေ လုပ်ထားတဲ့ကြားကနေ ဘယ်လိုဖြစ်သွားလဲ မသိဘူး။ သူ့ဗိုက် (၂) လရှိသွားပြီ။ အချိန်ဆွဲပြီး ဘာလုပ်ရမလဲ စဉ်းစားနေရတယ်။ ဗိုက်ကိုဖျက် ဒါမှမဟုတ် အရှက်ကွဲအောင် ထားလိုက်ရမလား။ ဒါပေမယ့်… ကျွန်တော် သူ့ကို သိပ်ချစ်နေမိပြီ။

ဒီတော့… သူ့ကို အကြံပေးလိုက်တယ်။ ဗိုက်ပြသနာ မပြောဘဲ သူနဲ့ကျွန်တော် မေတ္တာရှိနေလို့ လက်ထပ်ပေးပါလို့ ပြောလို့ အဲ့လိုမှမရရင် ခိုးပြေးမှာပဲ။ အဘွားကြီးက တရားသမား၊ နောက်ပြီး သူမသေခင် သမီးကို စိတ်ချရတဲ့လူနဲ့ ထားခဲ့ချင်တယ်။ ကျွန်တော့်ကို ခေါ်တွေ့ပြီး သေချာမေးမြန်းခဲ့တယ်။

ဒီလိုနဲ့…. ကိုမောင်မောင်ရဲ့ နိုင်ငံခြားကပြန်လာတဲ့ ချစ်သူနဲ့ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်ရဲ့ မင်္ဂလာဆောင်ကို တစ်ရက်တည်း သတ်မှတ်လိုက်တယ်။ စင်သီယာမှာ ဗိုက် (၄) လ ရှိနေပြီ။ သူကတော့ သိပ်ပျော်လို့။ ကျွန်တော့် လက်စားချေမယ့် အစီအစဉ်လည်း ပျက်သွားရပြီ။ ယောက်ဖဆိုတော့ ညှာရမယ် မဟုတ်လား။ တော်တော်စည်တဲ့ မင်္ဂလာဆောင်လို့ ပြောရမှာပဲ။ လာလိုက်တဲ့လူတွေ။ ကျွန်တော် တစ်ပြားသားမှ မကုန်ဘဲ သူတို့ပဲ အကုန်အကျခံတယ်။

အားလုံးနှုတ်ဆက်ပြီး ပြန်မယ်အလုပ်မှာ မင်္ဂလာခန်းမဝင်ပေါက်ကို အဝတ်အစား ဖို့ရို့ဖားရားနဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ရောက်လာတယ်။ သေချာကြည့်မှ သီရိ ဖြစ်နေတယ်။ ဗိုက်ကြီးကြီးနဲ့။ ဟောတော့ ခက်ကြပြီပေါ့။

” ကိုမောင်မောင် ရှင်လူယုတ်မာ….. လူလိမ်…. နှမချင်းမစာနာဘူး….။ ဒီမှာရှင့်ကလေး ကျမ ဘယ်လိုမျက်နှာနဲ့ မွေးရမလဲဟင်….”

မျက်ရည်သွယ်သွယ်ကျရင်း ပြောနေတဲ့ သီရိကို ကျွန်တော် မမုန်းနိုင်တော့ပါဘူး။ သူ့ရဲ့မျက်ရည်တွေက ကျွန်တော့် ဒေါသတွေကို တိုက်စားသွားပါပြီ။ ကိုမောင်မောင်ကတော့ ဟန်မပျက် သူ့ဇနီးလက်ဆွဲပြီး ခန်းမဆောင်ထဲကနေ ထွက်သွားပါတော့တယ်။

ပြီးပါပြီ။